Eeuwige outsiders LOW


low-mimi-1De band is misschien wel het best bewaarde geheim van de undergroundscene. Een status waar Low boven alles trots op is. Leunend op harmoniezang en minimalistische arrangementen is de Amerikaanse groep al twintig jaar een critics darling, zonder ooit het grote publiek te bereiken. The invisible Way is alweer het tiende album dat het mormoonse echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker aflevert. ‘Als we vanaf het begin succesvol waren geweest, waren we nu allang uit elkaar.’

Zelden was een albumtitel symbolischer dan bij het nieuwste werk van Low. The Invisible Way lijkt de carrière van Sparhawk en Parker in een notendop samen te vatten. Het duo, sinds 2008 versterkt met  Steve Garrington, maakt prachtige muziek, maar schittert al twee decennia in de luwte. Een band die gekoesterd wordt door de kenner, maar waar de massa nimmer van hoorde. ‘Ach, het is alleen jammer dat we niet wat meer geld hebben kunnen sparen’, zegt Sparhawk berustend over de cultstatus van zijn band. Zijn eega vult hem aan: ‘Ik denk dat we hier nooit hadden gezeten als we vanaf het begin commercieel succesvol waren geweest. Uiteindelijk heeft dat ervoor gezorgd dat we altijd hebben kunnen maken wat we wilden. Experimenteren en creatief vooruitkomen. Ik zie het als  een blessing in disguise.’

LUDIEK LO-FI PROTEST
Welkom in de wereld van het Low-echtpaar. Een sober, diepgelovig bestaan, waarbij de opvoeding van twee jonge kinderen centraal staat. Als er nog tijd overblijft, worden er harmonische – meestal tweestemmige – trage zwijmelliedjes geschreven met duistere thema’s als dood, oorlog en andere ellende. Ietwat onderuitgezakt in een ruime zithoek in het café van de Brusselse popzaal Ancienne Belgique hebben Sparhawk en Parker dan ook totaal niets weg van artiesten. Het duo lijkt eerder op een stel dat even neer is geploft tijdens een middagje winkelen in een meubelboulevard. Sparhawk en Parker zijn in de Belgische hoofdstad om over hun nieuwe album te spreken en – als ze eerlijk zijn – doen ze dat liever niet. ‘Ach, het hoort erbij’, zegt Parker eerlijk. ‘Maar eigenlijk moet de muziek voor zichzelf spreken. Wanneer je uitlegt waar een liedje over gaat, is de magie al voor een groot gedeelte verdwenen.’

Het duo leert elkaar al op negenjarige leeftijd kennen in Duluth, Minnesota en trouwen als tieners. Sparhawk, die al in verschillende bandjes had gezeten, vraagt zijn vrouw of ze drums wil spelen bij Low, een ludiek bedoeld low-fi protest tegen al het grungegeweld dat begin jaren negentig losbarst in de Verenigde Staten. Bandleden komen en gaan, maar de echtelijke basis van Low blijft stevig overeind. Parker: ‘Dat de grap twintig jaar zou duren,had natuurlijk nooit iemand verwacht. Maar we zitten er nog steeds met hart en ziel in. En, als ik eerlijk ben, zou ik niet weten wat we anders zouden moeten doen in ons leven.’ Sparhawk: ‘Met onze arbeidservaring kunnen we alleen bij de McDonalds terecht.’

HELEMAAL LEEG
Twee decennia hebben tien albums opgeleverd. Een dubbel jubileum dus voor de Amerikanen. Toch heeft het er meerder keren om gespannen of Low zou voortbestaan. Sparhawk kampte namelijk met flinke depressies en vecht al jaren tegen zijn drugsverslaving. Volgens eigen zeggen gaat alles nu goed met de in Seattle geboren gitarist. ‘Het kost wel meer energie dan in de beginjaren. Na ieder album ben ik helemaal leeg. Dan is de creativiteit opgedroogd en lijkt het alsof alle energie uit mijn lichaam is verdwenen. Ik heb vaak gedacht dat ik het niet meer zou kunnen opbrengen om weer zo diep te gaan. Maar na een paar maanden gaat het toch weer kriebelen en begin ik voorzichtig met schrijven.’

Sparhawk is sowieso niet zo van de herhalingsoefeningen. Hij vindt dat een band zich altijd moet blijven ontwikkelen. Anders is de geloofwaardigheid snel verdwenen en wordt het een act. ‘Kijk naar artiesten als David Bowie en Neil Young. Bij iedere plaat vinden ze een nieuwe richting. Het zijn geen muzikale revoluties, maar door een subtiele koerswijziging, verandert hun sound en energie enorm. Dat is knap. Met Low proberen we ook te evolueren. Niemand wil veertigers op het podium zien die muziekmaken als tieners.’ Al jaren wordt de muziek van Low gedomineerd door alles wat er fout gaat in de wereld. Loodzware thema’s blijken een prima inspiratiebron voor de melancholische en soms zelfs spookachtige sfeer die Low op ieder plaat neerzet. Sparhawk en Parker maken zich dan ook echt zorgen om de wereldproblematiek en de situatie in hun eigen land in het bijzonder.

BLIJVEN DROMEN
Sparhawk: ‘Mensen hebben een vals beeld dat het beter gaat in de Verenigde Staten. Maar dat is niet zo. Natuurlijk is er nu een betere president, maar de macht en het geld liggen nog steeds bij de verkeerde partijen.’ Parker: ‘Er wordt altijd weer een nieuwe manier gevonden om de waarheid weg te moffelen. Er is nog steeds veel armoede in ons land. En dat is vooral voor opgroeiende kinderen ontmoedigend. Wij vertellen onze kinderen iedere dag dat ze moeten blijven dromen.’   Low is met recht een selfmade band te noemen. Maar waar Sparhawk en  Parker voorheen vooral inspiratie zochten bij elkaar, ging het trio voor The Invisible Way flink uit hun muzikale comfort zone. De band klopte namelijk aan bij Wilco-frontman Jeff Tweedy om het nieuwe album te produceren.

‘We kennen elkaar al jaren’, legt Parker uit. ‘En Jeff had al een paar keer gezegd dat we langs moesten komen in Chicago, waar hij zijn studio heeft. Vorig jaar waren we in de buurt en zijn we op bezoek gegaan. We hadden helemaal geen plan om te gaan samenwerken, maar toen we het nieuwe album van Mavis Staples hoorde, waar hij op dat moment mee bezig was, dachten we: misschien is het toch eens goed om met hem te gaan zitten.’ Sparhawk: ‘Jeff moedigde ons vooral aan om het klein te houden en dat had ik eigenlijk niet verwacht. Als we in de studio bezig zijn, willen we nog weleens te veel toevoegen aan een nummer. Met Jeff hadden we iemand die er vanaf een afstandje naar keek en ons alleen de goede kant op duwde.’

Parker lachend: ‘Bijna als een cheerleader. Hij vond alles mooi.’ Sparhawk: ‘Als je al twintig jaar muziek maakt, moet je soms een sfeer van mysterie en naïviteit creëren om jezelf opnieuw uit te dagen. Dat kun je doen door met andere mensen te werken, maar ook andere instrumenten te gebruiken. Op The Invisible Way hebben we bijvoorbeeld veel meer songs met piano dan voorheen.’ Een andere verandering op het nieuwste album van Low is de rol van Parker. De drumster zingt nu ook een aantal nummers solo. Parker: ‘Dat was echt een idee van Jeff, maar Alan was ook voorstander.’ Sparhawk: ‘Mimi heeft een prachtige stem, maar ze voelde zich lang niet comfortabel om hele nummers vocaal te dragen.’ Parker: ‘Het heeft ook heel erg met mindset te maken. De kinderen zijn nu ouder en ik heb meer tijd om ook over teksten mee te denken. Het is namelijk heel lastig om een nummer van iemand anders vol overtuiging te zingen.’

HUWELIJKSDRUK
Weinig bands houden het twintig jaar uit. Laat staan als de leden ook nog met elkaar getrouwd zijn. ‘Ja, dat is weleens lastig’, zegt Sparhawk met een knipoog naar zijn vrouw. ‘Door ons huwelijk en het mormoonse geloof voelen we ons bijna verplicht om bijeen te blijven. En dat vind ik goed. Mensen stappen soms zo makkelijk ergens uit. Low is voor ons meer dan een band. Het is ons leven. Die perceptie zorgt ervoor dat we sneller over een ruzie heenstappen.’ Parker: ‘Soms zetten we ons huwelijk echt onder druk. Maar tot nog toe wegen de positieve kanten van Low niet op tegen de moeilijkheden waar we tegenaan lopen. Voor mij is het feit dat we familie zijn juist de drive achter de band. Als we alleen vrienden waren geweest, had Low denk ik allang niet meer bestaan.’

John den Braber

 

Comments are closed.