‘Blijven verrassen’ VILLAGERS


the-villagersMet debuutplaat Becoming A Jackal sleepte Villagers een Mercury Prize-nominatie binnen. Voor frontman Conor O’Brien geen reden om dit truukje te herhalen. Op {Awayland} keert de tekstschrijver van de Ierse band terug naar zijn danceroots, wat een opmerkelijk energiek album oplevert.

Kun je jezelf voorstellen dat liefhebbers van Becoming A Jackal raar opkijken van deze door beats gedreven plaat?
‘Absoluut. Ik snap dat het even wennen is, maar het is een sound die ik altijd al tof vond. Als tiener was ik al gek van bands als Radiohead  en Aphex Twin. Op internet noemde iemand het Dylan going electric. Dat vond ik zelf nog wel de grappigste omschrijving.’

Jullie hebben lang getoerd en het podium gedeeld met artiesten als  Neil Young, Tindersticks and Fleet Foxes. Wat hebben jullie on the road geleerd?
‘We zijn als groep en als individuele artiesten echt gegroeid. Daarnaast heeft het mij persoonlijk bewuster gemaakt van onze kracht. Daarom is {Awayland} ook meer een bandplaat geworden. Het persoonlijk emoties de zaal in zingen, past gewoon niet zo bij mij. Dat is misschien wel de grootste les.’

Klopt het dat {Awayland} opnieuw gemasterd moest worden omdat jij alsnog aan de plaat wilde sleutelen?
‘Ja, erg hè? Ik ben nooit echt tevreden tot het album in de winkel ligt. Dan heb ik pas rust. Ik analyseer sowieso te veel. De perfecte song is toch een illusie, laat staan het perfecte album. Vaak kom ik live nog het dichtst bij mijn originele bedoelingen. Daarom vind ik het ook zo tof om de nummers tijdens de tour te laten groeien en evolueren.’

Op de albumcover staat een klein knulletje die de weide wereld inkijkt. Is verwondering het thema van deze plaat?
‘Ja. Ik vind het prachtig hoe een kind nog alles moet ontdekken en de mogelijkheden eindeloos zijn. Zo zie ik muziek ook: je weet nooit welke kant je de volgende keer opgaat of wordt opgeduwd.’

John den Braber

Comments are closed.