The band you love to hate KANE


fotoKane is de succesvolste rockgroep van ons land. Maar de Hagenaars hebben naast fans ook een peloton haters dat geen kans onbenut laat om vooral miljonair Dinand Woesthoff met de grond gelijk te maken. Nieuwe Revu speelde een kwalijke rol in deze fanatieke anticampagne die nu al vijftien jaar duurt. ‘Kane is een kut en Dinand een lul. Meer hoef je niet te weten.’

‘Kane belichaamt eigenlijk alles wat muziek niet zou moeten zijn. Een gefabriceerd kunstje zonder enige oprechtheid, boodschap, emotie of muzikaal talent. Liftmuziek voor de geestdoden of voer voor auditieve sufkoppen.’ Aan het woord is Ed van Hooijdonck (30) van de Facebook-pagina Bij een miljoen likes stopt Kane. Gaan we van uit. Hij start dit initiatief begin januari met Henk Stubbe (29) en binnen vierentwintig uur heeft het duo al tienduizend likes in de pocket. ‘Inmiddels zijn er ook al anti- Bløf en anti-Albert Verlinde facebooks. Maar deze pagina’s kunnen op minder bijval rekenen dus blijkbaar is het anti-Kane sentiment in Nederland nog groter.’

Het zegt veel over de reputatie van Dinand Woesthoffs troepen als zelfs de society-gladjakker van RTL Boulevard minder aversie oproept dan de goedbedoelde polderrock van de Hagenaren. Maar waar komt die diepgewortelde haat op een band toch vandaan? Toegegeven: Kane heeft het in de vijftien jaar dat de band nu bestaat nooit makkelijk gehad in de media. Kwaliteitskranten als De Volkskrant (‘Dit soort rockgroepjes verzieken de popmuziek’) en zelfs het Vlaamse De Morgen (Het blijft een wonder waarom onze noorderburen voor zanger Dinand Woesthoff en zijn bende brallers vallen) schrijven de groep stelselmatig de vernieling in en het succesvolle tv-programma Koefnoen verbouwt single Catwalk Criminal tot Washed Out Wannabe. Daarin jaagt een kreunerige Dinand – griezelig goed gespeeld door Paul Groot – zelfs boezemvriend Dennis van Leeuwen nog uit het beeld om alleen in de spotlight te staan.

Daar ligt meteen het grootste probleem voor Kane. Frontman Woesthoff wordt door velen gezien als een narcistische dictator, die bandleden verslindt en zichzelf en zijn inwisselbare rock veel te serieus neemt. Een poseur met een onstuitbare en nietsontziende dadendrang. Volgens Utrechter David (39) is Woesthoff als puber op het atheneum van het Merewade College in Gorinchem al een irritant baasje. ‘Dinand was op school altijd heel erg aanwezig en hij kreeg het ieder schoolfeest weer voor elkaar om met zijn bandje op te treden. En dat terwijl de meeste leerlingen daar helemaal niet op zaten te wachten. Toen had hij al die enorme geldingsdrang. Dat hij later zo succesvol werd, verbaasde mij echt. Ik vond het vooral een vrij talentloze zanger met een geforceerde rotstem, als ik eerlijk ben.’

GEEN TEGENSPRAAK
Henkjan Smits (51) ziet eind vorige eeuw echter wel potentie in Woesthoff – op dat moment nog strandtenthouder in Scheveningen – als hij op aanraden van een collega bij platenmaatschappij BMG het dan nog Citizen Kane hetende bandje checkt. Het voormalig Idols-jurylid zet samen met manager Edwin Jansen een volledig marketingplan op, wat na de opname van de eerste single Where Do I Go Now meteen de prullenmand ingaat. ‘We wilden Kane rustig brengen. Eerst veel spelen en daarna oogsten. Maar we hadden echt goud in handen. We hebben toen een soort mini-Pinkpop georganiseerd met één band op het parkeerterrein van BMG. Dinand stal toen echt de show en deed er alles aan om de crowd voor zich te winnen. Hij hing letterlijk in de lampen. Dat is het eerste opstapje richting radio geweest, want half 3FM was aanwezig.’

Ondanks de gouden samenwerking, houdt Smits het na de release van debuutplaat  As Long As You Want This in 2000 voor gezien als producent en A&R-manager van de band. ‘Dinand en ik konden het persoonlijk heel goed vinden, maar Ik trok zijn blinde ambitie niet. Hij wilde meer dan ik en de platenmaatschappij hem konden geven. Dat maakt hem ook tot de succesvolle artiest die hij vandaag de dag is. Dinand weet namelijk precies wat hij wil en wie hij daarvoor nodig heeft. Toen ik hem in het begin van onze samenwerking zei dat ik de ritmesectie van de band niet zo sterk vond, knikkerde hij meteen de drummer en de bassist eruit. Kane moest gewoon lukken en dat heeft hij – eerlijk is eerlijk – ook voor elkaar gekregen.’ Smits haalt meteen een ander gevoelig punt aan. Kane en de voortdurend wisselende bandbezetting. Woesthoff en Van Leeuwen verslijten in vijftien jaar tijd meer muzikale collega’s dan schoenen. Ook dat zou volgens insiders niet echt helpen bij een positieve beeldvorming van de band.

‘Onzin’, zegt ex-drummer Cyril Directie (42) stellig. ‘Er zijn zoveel acts – want Kane is in mijn ogen geen band – die van formatie wisselen. Bij Kane ligt op een of andere manier de nadruk er gewoon meer op.’ Toch houdt ook de Amsterdammer, die vanaf 1999 bij de band zit, het al na twee jaar voor gezien. ‘Ik heb echt een fantastische periode bij Kane gehad , maar ben na verloop van tijd vertrokken vanwege muzikale en zakelijke onenigheden. Ik heb verder geen zin om na veertien jaar de vuile was buiten te hangen. Laat ik het zo zeggen: Dinand is een mannetje dat geen tegenspraak duldt. Hij bepaalt wat er gebeurt en niemand anders. Kane is absoluut geen democratisch geheel en dat maakt ook helemaal niet uit. Ik wist van tevoren waar ik aan begon en ben er achteraf gezien ook zeker niet slechter van geworden.’

Ook bassist Matto Kranenburg (45) kijkt met gemengde gevoelens terug op zijn periode bij de Haagse rockers. ‘Aan de ene kant was het super om met een geweldige band te spelen in steden waar ik alleen maar van gedroomd had. Maar het was wel altijd lastig werken. Sommige mensen hebben een schouderklopje nodig en anderen een schop onder hun reet. Dinand had alleen dat laatste wapenfeit tot zijn beschikking.’ Volgens Kranenburg kon Woesthoff zich namelijk flink afreageren op bandleden en crew. ‘Daar lustten de honden echt geen brood van. Ik kon daar persoonlijk slecht tegen. Ik begreep het ook niet. Bij meetings sprak Dinand altijd over U2 en dat we diezelfde bandchemie moesten uitstralen. Maar dat lukte simpelweg niet. Volgens mij is Dinand er nu achter dat Dennis en hij het hart van Kane vormen en de andere muzikanten altijd passanten zullen blijven.’

DE KOP ERAF
Door de jaren komen en gaan maar liefst zestien bandleden, maar het succes van Kane wordt er niet minder om. Vooral live wordt de band door de fans aanbeden. Tijdens de TMF-awards in 2002 heeft de band een waterinstalatie laten plaatsen om het letterlijk te laten regenen op het podium tijdens Rain Down On Me. Woesthoff als ultieme entertainer en volledig in controle. Zeiknat en armwaaiend krijgt hij het publiek in extase. Ongetwijfeld zijn finest hour. Hierna slaat de sfeer om. Kane krijgt steeds vaker het verwijt een rockband te ‘spelen’ en Woesthoff begint – met zijn hoge hoeden en giletje met daaronder een blote bast – steeds meer op zij groete voorbeeld Bono te lijken.
Daarnaast slaat het elektroalbum Everything You Want zelfs bij de trouwste volgelingen compleet de plank mis en is het optreden in De Kuip – een langgekoesterde droom van Woesthoff – geen overweldigend succes. Kaarten worden voor een habbekrats van de hand gedaan als blijkt dat tijdens de voorverkoop het stadion van Feyenoord nog niet voor de helft gevuld raakt. Ook begint Kane steeds meer sterallure en een ruimer eisenpakket te krijgen. Tijdens een showcase van BNN in de kleine Amsterdamse club Desmet komt de band met een complete eigen backline aanzetten, wat het productieteam van de show een collectieve paniekaanval en veel ergernis bezorgt.

Eric Corton (44) is aanwezig bij de show en kan de actie van de Hagenaren wel waarderen. ‘Ik vind het juist heel professioneel om met eigen materiaal te komen. Het laat vooral zien dat je een show serieus neemt.’ Het rockgeweten van 3FM denkt dat die kracht en autonomie van Kane ontegenzeggelijk irritatie oproept in bepaalde groepen. ‘Dinand durft te roepen dat Kane gewoon een grote rockband is. In Nederland is dat not done. Dan gaat meteen je kop eraf. Ik snap de ontembare agressie tegen Kane echt niet. Soms denk ik: het is maar muziek mensen. Het zijn geen oorlogsmisdadigers die iemand verkracht of vermoord hebben. Als je het niets vindt: luister dan gewoon lekker niet.’

GUNFACTOR
Toen Woesthoff eind vorig jaar in de uitzending van DWDD oreerde over de invloed van de Indiase new-age goeroe Deepak Chopra op de spirituele ontwikkeling van Kane en de sound van het nieuwe album Come Together, ontplofte twitter zowat. Reacties varieerden van ‘Kane en die onmetelijk irritante knurft Dinand Woesthoff nu ook nog geinspireerd door Deepak Chopra? Laat me niet kotsen’ en  ‘Die meneer Kane is overigens inderdaad wel een stuk diepzinniger en contemplatiever geworden. Met z’n ‘Come together, woo-hoo-hoo’. Corton begrijpt helemaal niets van het cynisme. ‘De Beatles liepen jaren in jurken en met lange baarden. Maar als Kane zich spiritueel laat inspireren, is het ineens lachwekkend.’

‘Die Koefnoen-parodie is volgens mij de definitieve omslag geweest in de credibility van Kane’, zegt Hans Eijkenaar (43), die tijdens de opnamen van debuutplaat As Long As You Want This in 1999 achter de drums zit. ‘Daarna was het ineens cool om Kane te haten. Ik heb dat nooit begrepen. Een song als Rain Down On Me is een van de beste Nederlandse rocksongs van de afgelopen 25 jaar.’ Volgens Eijkenaar ontbreekt het zijn oud-collega’s vooral aan de broodnodige gunfactor. ‘Je moet je ook kwetsbaar op durven stellen. Bij Dinand is het net alsof niets hem raakt. Dat is een uitstekend overlevingsmechanisme, maar ik weet niet of het hem sympathie oplevert.’ Eijkenaar zat ook jaren in de band van Anouk. Volgens de Schiedammer heeft zij het ultieme voorbeeld gegeven hoe een ego met haters om moet gaan. ‘Anouk kreeg ook altijd veel kritiek, maar zij maakt dan een krijg-de-tering-album en steekt haar middelvinger op. Misschien had Kane dat ook allang eens moeten doen.’

BESCHADIGD
Dat Woesthoff deze gunfactor uiteindelijk nooit heeft bemachtigd is toch opvallend. De zanger verloor immers in korte tijd tweemaal een geliefde en bleef – ondanks jarenlang getreiter van de muziekpers – altijd strijdbaar. Volgens manager Edwin Jansen is er een grote schuldige voor het non-imago van Kane aan te wijzen en dat is opvallend genoeg dit blad. Zijn band wil dan ook onder geen beding meewerken aan dit artikel. ‘De Kane-haat is bij Nieuwe Revu ontstaan’, meldt Jansen telefonisch. ‘Die jongens zijn stelselmatig de grond in geboord, waardoor er een klimaat ontstond waarin het heel gewoon was om Kane te bashen. Daarbij is er enorm op de man gespeeld, wat met name Dinand heel erg beschadigd heeft.’

Jansen (46) doelt op een artikel van Leon Verdonschot uit 2004, waarbij de tekst op de cover van het blad Kane gaat over lijken plots heel macaber wordt als in de week van publicatie Woesthoffs ex-vriendin Maddy overlijdt. ‘Daar ben ik achteraf ook niet trots op’, zegt de boosdoener berouwvol. ‘Ik wilde een artikel schrijven waarin de tomeloze ambitie van Dinand zowel positief als negatief naar voren kwamen. Het verhaal van de artiest die Nederland puur ziet als opstapje naar een buitenlandse carrière en daarbij niemand ontziet. Dat wilde ik lekker scherp opschrijven en dat is helemaal mislukt. Ik heb daar best spijt van, zeker omdat het moment van publicatie natuurlijk helemaal desastreus uitpakte.’Verdonschot (39) zegt dat het in de muziekscene jarenlang de normaalste zaak was om Kane niet serieus te nemen. ‘Het toonde goede smaak om Kane slecht te vinden. Iedereen praatte elkaar vervolgens na. Bijna als in: Kane is een kut en Dinand een lul. Meer hoef je niet te weten.’

Inmiddels is de ergernis van Verdonschot omgeslagen in bewondering. ‘Kane heeft veel bereikt en met alles wat er is gebeurd is het echt een wonder dat Dinand er in is blijven geloven en iedere keer toch weer het podium opstapte.’ Ook Henkjan Smits heeft vooral waardering voor de ontwikkeling die Dinand de laatste jaren heeft doorgemaakt. ‘Hij werd van Sil de strandjutter plots een rockster. Dat doet wat met een mens. Kane is het allerbelangrijkste in zijn leven geworden en het heeft hem in moeilijke perioden in zijn leven doorheen gesleept.’ Volgens oud-bassist Kranenburg moet Kane zelfs blij zijn met het label van the band you love to hate. ‘Een act die iedereen wel oké vindt, is saai. Het is juist goed als de ene helft van de mensen met je wegloopt en de andere helft van je kotst.’

HAAGSE BLUF
Stadsgenoot en Di-Rect-drummer Jamie Westland (28) vindt ook dat Kane trots moet zijn op de status die de band van Woesthoff nu heeft. Hij denkt dat zijn collega’s hun trouwe fanbase moeten koesteren en de haters moeten vergeten. ‘Ze hebben al sinds het begin een internationale sound die heel veel muziekliefhebbers aanspreekt. Daardoor kunnen ze zich ook weleens een zijstapje veroorloven, zonder meteen fans te verliezen. Dat mensen de houding van Dinand niet uit kunnen staan, kan ik me voorstellen. Hij heeft veel zelfvertrouwen en Haagse bluf. Ik houd daar wel van. Creatievelingen zijn altijd een beetje apart.’

Haagse bluf of niet, voor de mannen van de anti-Kane-Facebookactie is de strijd om het hoofd van Woesthoff en kornuiten nog lang niet gestreden. Want hoewel er amper meer likes op hun pagina bijkomen, blijft de site in de lucht tot de Haagse band de instrumenten in de wilgen hangen. Van Hooijdonck: ‘Het blijkt dat veel mensen slechts “dagjestoeristen” zijn als het om idealen betreft en als het doel minder hip wordt in de loop der tijd ze ineens weer vervallen. Wij vinden dit erg jammer, want zolang Kane nog bestaat blijft ons ideaal bestaan en in onze ogen immer actueel.’ Inmiddels heeft de band zelf ook gereageerd naar aanleiding van de Facebook-pagina. Op Twitter meldde Woesthoff onlangs dat als de miljoen likes inderdaad worden gehaald, hij er nog zeker 10 jaar achteraan plakt. Voorlopig no surrender dus.

John den Braber

Comments are closed.