‘Een democratische, artistieke, badass machine’ BAND OF HORSES


orsesZes jaar geleden zette het bloedmooie nummer Funeral hen op de kaart. Band Of Horses viel sindsdien verschillende malen uiteen, om volgens leadzanger Ben Bridwell er steeds weer sterker bovenop te komen. Nu is de Amerikaanse folkband al vijf jaar stabiel en ligt er met Mirage Rock een nieuw album in de winkel. Het vijftal is trots, maar vooral dankbaar. ‘Veel bands nemen zichzelf veel te serieus. Wij genieten, want de bubble kan toch ieder moment lekgeprikt worden.’

Het is een wat onwennige setting voor de heren. En eerlijk gezegd vallen de drie leden van Band Of Horses ook qua kleding en looks iets uit de toon in het restaurant van het poepchique Royal Gardens Hotel in de Londense wijk Kensington, nabij Hyde Park. Maar je kunt veel van zanger Ben Bridwell, gitarist Tyler Ramsey en multi-instrumentalist Ryan Monroe zeggen; ze hebben de meeste lol in van alle aanwezige in het statige gebouw. Bridwell, de vol getatoeëerde frontman van de Amerikaanse folkrockers, neemt zichzelf sowieso niet zo serieus. Hij zit onderuitgezakt in een houthakkersbloes en een vale spijkerbroek op een leren bank en begint ongevraagd te oreren over de keuze voor Mirage Rock als albumtitel.

‘Everything is in your mind man’, zegt hij met wegdraaiende ogen, terwijl hij lachend naar zijn voorhoofd wijst. ‘Iedereen probeert ons al jaren in hokjes te proppen. Dus was het tijd om een eigen genre te bedenken. Maar niet een waar ook nog andere bands inpassen natuurlijk. Mirage Rock is per definitie een afspiegeling voor alles waar wij als band voor staan. Je hoort iets in de verte, wat best aardig klinkt. Vervolgens kom je dichterbij en blijkt het een vluchtige illusie.’

De bebaarde Ramsey vult zijn collega aan: ‘sommige mensen denken weer dat het over een plaats gaat op de zoutvlakten in Utah, waar we een videoclip opnamen. Het is sowieso leuk dat de titel van een plaat verwarring veroorzaakt of een glimlach oplevert.’ Volgens Bridwell draait het bij Band Of Horses om twee hoofdzaken: plezier beleven en steengoeie muziek maken. En vooral dat eerste ontbrak er in de beginperiode van de groep nog weleens aan. Het zorgde ervoor dat de zanger er in de loop der jaren voortdurend bandleden uitknikkerde of waardevolle krachten vrijwillig zag opstappen.

LOOPGRAVEN
‘Het is ook niet zo makkelijk om in een band te zitten’, zegt hij met een knipoog. ‘Nee, maar serieus. Je weet pas wat je aan elkaar hebt, als je samen in de loopgraven hebt gelegen. In ons geval betekent dat wekenlang in hotelkamers en voortdurend onderweg. Soms klikt het na verloop van tijd niet meer. Shit happens. Het ergste is het als je persoonlijk heel goed met iemand kunt opschieten, maar de muzikale connectie er na verloop van tijd niet meer is. Ook dat hebben we meegemaakt.’

Inmiddels is Band Of Horses al vijf jaar een stevig collectief en is Mirage Rock het tweede album in dezelfde bezetting. Toch is de sound van voorganger Infinite Arms op geen enkel vlak te vergelijken met het nieuwste ‘kindje’ van het vijftal. Volgens multi-instrumentalist Monroe de verdienste van topproducer Glyn Johns, die al met acts als Bob Dylan, The Beatles,  The Who en Led Zeppelin werkte. ‘We waren in het begin natuurlijk best onder de indruk van Glyn. Hij heeft letterlijk met de groten der aarde gewerkt. Maar na verloop van tijd voelden we ons steeds comfortabeler bij zijn werkwijze.’

Bridwell: ‘Wij zijn stronteigenwijs en dan is het best wennen als iemand de regie overneemt en bepaalt hoe jouw album gaat klinken. Na verloop van tijd durfden we ook tegengas te geven. Alleen zei Glyn dan steevast: ‘Prima. Als jij je plaat wilt verneuken, ga je gang.’ Dus uiteindelijk hebben we maar geluisterd naar zijn wijze woorden.’ Op Mirage Rock gaat Band Of Horses terug naar de basis. Een organisch album dat niet van ieder technisch snufje gebruik maakt, zoals Infinite Arms dat wel deed. Ramsey: ‘Als je zoveel middelen hebt om je sound te verbeteren, ligt de kans op de loer dat je over the top gaat. In onze ogen is dat op Infinite Arms gebeurd. We zijn nog absoluut trots op het album, maar nu staan we anders in onze muzikale beleving en creativiteit.

FUNERAL
Mirage Rock is een portret van vijf artiesten die in een ruimte hun ervaring en skills samen laten komen. Ik denk dat we dat beeld goed hebben kunnen vangen.’ Bridwell: ‘dat is wel het voordeel van langer bijeen zijn. In vijf jaar tijd zijn we uitgegroeid tot een democratische, artistieke, badassmachine.’ Op het vierde album, dat werd opgenomen in Californië, neemt de band inderdaad gas terug en kruipt het vijftal nog meer richting de Americana hoek. En hoewel de stem van Bridwell wederom de nummers draagt, is een opvolger voor het fenomenale Funeral niet op de schijf te vinden. ‘Maar die komt er ook nooit meer’, zegt de 34-jarige schrijver van het nummer zonder ironie. ‘Ik snap nu nog steeds niet hoe ik die song ooit heb kunnen maken. Ik wist helemaal niets en al zeker niet van liedstructuren en toonhoogten. Ik deed maar wat. Het lukt me zelfs nu niet om Funeral tijdens liveshows foutloos te zingen. Maar het is wel een nummer dat bij veel mensen een snaar raakt en dat vind ik mooi.’

Band Of Horses gaat nu weer de loopgraven in en door Europa toeren. Daarbij heeft de groep nog geen concrete plannen voor een nieuwe plaat. Bridwell: We zijn vooral blij dat we dit mogen meemaken. Veel bands nemen zichzelf veel te serieus. Wij genieten, want de bubble kan toch ieder moment lekgeprikt worden. We blijven spelen tot mensen erachter komen dat we eigenlijk helemaal niet zo goed zijn, haha. Weet je, ik hoop dat iedereen iets uit onze muziek kan halen, waar ze blij van worden of troost aan hebben. Meer kun je als artiest niet wensen. Al is het maar een grinnik om een duffe albumtitel. Dat is toch al iets.’

John den Braber

 

 

 

Comments are closed.