Meer dan een mooiboy DOUWE BOB POSTHUMA


IMG_1047_8303Hij won Giel Beelens programma De Beste Singer-Songwriter Van Nederland en verkoopt met slechts een single in de hitlijsten alle popzalen uit. Maar is Douwe Bob Posthuma (20) nu een fenomeen of een gehypet showmannetje?

Hoewel hij over twee minuten het podium op moet, loopt Douwe plots richting de kleedkamer. Hij ziet bleek en de gulle lach, die even daarvoor nog een schuine grap begeleidde, is van zijn gezicht verdwenen. Hij voelt zich ‘echt niet lekker’ en manager/toetsenist Matthijs van Duijvenbode trekt een spurtje om ergens een emmertje vandaan te toveren. Douwe heeft braakneigingen en krijgt plots geen noot meer uit zijn strot. ‘Het lukt niet meer’, zegt de jonge Amsterdammer, nadat hij met hese stem het begin van setopener Judge, Jury & Executioner probeert te zingen. Dat de overige bandleden verwijzen naar de zojuist genuttigde maaltijd in de Tivoli-kantine, helpt de arme jongen al helemaal niet.

Als de laatste tonen van Wichita Lineman van Glen Campbell, het coutrynummer dat voor een Douwe-show wordt gedraaid, verstommen, richt hij zich toch op. Hij haalt een paar keer diep adem en loopt fier richting het gordijn dat de backstage en het podium scheidt. Een storm van applaus draagt hem richting de microfoon en hij begint stoïcijns aan de track die hij twee dagen daarvoor pas schreef. Vol energie en alsof er niets gebeurd is. Een echte showman draait de knop om als het nodig is. En je kunt zeggen van de nieuwbakken tienerheld Douwe Bob Posthuma wat je wilt: een showmannetje is het zeker.

ZELFSPOT
Twee weken eerder. Het is hondenweer en Douwes manager Matthijs van Duijvenbode (‘zeg maar Duif, er zijn al zoveel gasten die Matthijs heten’) is iets te laat van huis weggereden. Hij moet Douwe nog oppikken in De Pijp, waar de singer-songwriter met zijn moeder woont, en dat valt in de avondspits niet mee. De reis gaat richting Rotterdam, waar een uitverkocht Rotown smachtend op de nieuwe ster wacht. In een winkelstraat, vlak bij zijn ouderlijk huis, staat Douwe in de stromende regen te wachten met een gitaarkoffer op zijn rug. Het klassieke beeld van de straatmuzikant, die zojuist zijn handeltje heeft opgeborgen om verderop in de stad andere toeristen te entertainen.

IMG_18969180Douwe Bob Posthuma, zoals de jonge ras-Amsterdammer voluit heet, is iemand die je koestert of haat. Een tussenweg is er niet. Hij oogt soms irritant zelfverzekerd, is voortdurend met zijn uiterlijk bezig, maar heeft ook veel zelfspot en is extreem ontwapenend. Dat blijkt al tijdens de eerste kennismaking als Revu vraagt of het nu Douwe of Bouwe Bob is. ‘Gewoon Douwe hoor… of schatje, dat mag ook.’

Douwe won eind augustus het door 3FM-dj Giel Beelen georganiseerde tv-programma De Beste Singer-Songwriter Van Nederland en sindsdien is zijn leven veranderd in een achtbaanrit zonder veiligheidsgordels. Plots is hij een ster, alleen is er ook een probleem: hij heeft nog geen repertoire. ‘We zijn na de finale meteen als een gek gaan schrijven’, zegt Duif terwijl hij de snelweg opdraait richting de Maasstad. ‘Gelukkig is Douwe heel creatief, dus het is echt een wisselwerking. Maar eigenlijk kan het niet wat we doen. We gebruiken zelfs de soundcheck voor de shows nog om te repeteren.’

SEKSISTISCH
De haast waarmee the show on the road moest heeft onder meer te maken met de kans die Douwe in januari krijgt op Eurosonic. Het Groningse festival is een proeftuin voor boekers en dus belangrijk voor de liveshows van dat jaar. De ervaren band die Douwe aan de overwinning in het tv-programma overhield, is daarbij een zegen. Zo spelen bassist Jeroen Overman (30) en drummer Kees Schaper (20) ook bij collega singer-songwriter Tim Knol en was gitarist Jan Peter Hoekstra (31) jarenlang onderdeel van Krezip. ‘Die jongens zijn heel belangrijk voor mij’,zegt Douwe onderuitgezakt in de bijrijdersstoel. ‘Zij steunen me op het podium. En als ik een fout maak moffelen ze dat muzikaal vakkundig weg.’

Duif en Douwe zijn tijdens de rit naar Rotterdam een waar komisch duo. Ondanks het fikse leeftijdsverschil, worden perfecte voorzetjes wederzijds knalhard ingekopt. Dat de lading daarbij vooral seksistisch is, maakt de lol alleen maar groter. Wanneer het Compagnie Theater met Duif belt voor een boeking, schreeuwt Douwe: ‘Alleen als we met open benen worden ontvangen.’ Wanneer hij schrikt van zijn eigen Gerard-Joling-grap in het bijzijn van de pers, zorgt Duif voor opluchting. ‘Maak je niet druk. Dit is Nieuwe Revu, niet het Parool.’

PANIEKAANVAL
Douwe komt uit een creatieve familie. Zijn vader Simon, nu 73, was onderdeel van kunstenaarsduo The Fool, dat in de jaren zestig voor sterren als The Beatles ontwierp. Zijn moeder verdiende de kost als professioneel danseres.  Zelf  is hij al vanaf zijn achtste bezig met muziek. Eerst op de piano en zo rond zijn vijftiende pakt hij voor het eerst een gitaar op. Niet veel later gaat het volledig mis in het leven van Douwe. Als een van de weinige blanke kinderen op een zwarte school, is hij het lulletje van de klas en wordt hij – naar eigen zeggen – flink gediscrimineerd. ‘Ik had totaal geen vrienden. Het was geen leuke periode.’ Plots verandert zijn stoere houding en begint hij licht te stotteren wanneer hij over een pijnlijke periode spreekt. ‘Wat er toen gebeurde? k ging het verkeerde pad op. In de drang naar acceptatie, hing ik rond met verkeerde types. Ik ging dingen pikken en raakte betrokken in vechtpartijen en andere ongein. Ik ben meerdere keren van school getrapt en de muziek kon me in die periode ook echt gestolen worden. Mijn ouders hebben me toen bijna letterlijk bij de haren uitgetrokken.’

IMG_0834_8105Wanneer zijn winst in De Beste Singer-Songwriter Van Nederland ten sprake komt, is de lichte arrogantie plots weer terug. Volgens Douwe is het namelijk vrij logisch dat de jury unaniem voor hem koos. ‘Ik was niet zo kapot van de andere kandidaten, daar ben ik eerlijk in. Als ik dat nummer van Nielson op de radio hoor krijg ik echt een paniekaanval. Die jongen had gewoon moeten blijven rappen.’ Uit de speakers van de wagen klinkt The Mercy Seat van Johnny Cash. Muziek die Douwe wél kan waarderen. ‘Waarom ik dit mooi vind? Hoor je dat niet? Als ik dat nog moet uitleggen. Goeie muziek is net als verliefd zijn. Daar zit ook geen redenatie of pakkend argument achter. Zoals Cash hier letterlijk beschrijft hoe hij wordt geroosterd op de elektrische stoel. Je voelt het bijna. Die man is echt een fenomeen.’

FOKKING BULLSHIT
Aangekomen in rotterdam, steekt Duif de loftrompet over zijn pupil, die even verderop in de rookruimte een sigaret opsteekt. ‘Douwe is gewoon fokking goed. Hij is echt een poëet. Luister maar eens goed naar zijn teksten. Hij kan inderdaad soms lastig zijn en ik snap dat hij bij sommige mensen weerstand oproept, maar het is een supergast. Als we bij mij thuis gaan repeteren, neemt hij een kratje bier mee. Ik ken geen enkele artiest die dat doet.’ Tijdens de soundcheck in Rotown blijkt dat Duif niet heeft overdreven. Er worden inderdaad nog flink wat nieuwe elementen aan songs toegevoegd en ook de rol van achtergrondzangeressen Diwa Meijman (XX)en Kim Schulte (XX), wisselt voortdurend.

Diwa doet naast de backing ook Douwe, want het duo is al drie jaar een stel. ‘We hebben elkaar kennen op ROC opleiding Arts & Entertainment’, zegt de zangeres in de kleedkamer van het poppodium. ‘Dat is een soort conservatorium op MBO-niveau, zeg maar.’ Dat Douwe niet veel later van de school werd afgeknikkerd, heeft de liefde niet bekoeld. ‘Studeren is gewoon niks voor hem. Het gaat lang goed, maar na verloop van tijd krijgt hij altijd ruzie met een leraar of zo. Daarom heb ik hem opgegeven voor die singer-songwriter-wedstrijd. Nu heeft heel Nederland gezien wat hij in zijn mars heeft.

IMG_0943_8212Ondertussen zitten Douwe, Duif en gitarist Hoekstra nog wat nummers akoestisch te oefenen. Ver voor de afgesproken tijd klinkt het openingsnummer van de show, wat bij de frontman tot nogal wat stress leidt. Het zevental sprint naar het podium, waar duif de gemoederen moet kalmeren, want Douwe staat te koken. Hij stelt een grouphug voor, die de mokkende zanger weer doet glimlachen.  ‘We gaan hier niet met zoveel negatieve energie het podium op. Dit is fokking bullshit mensen.’

Ondanks de knuffel, is Douwe tijdens het begin van het concert niet in zijn element. Hij begroet het Rotown-publiek met ‘Hallo Bitterzoet’, de Amsterdamse (!) zaal van het vorige optreden, en weet geen klik met het publiek te krijgen. De eerste rij vol bakvissen met filmende Blackberry’s lijkt het niet te deren. Zij staren met de mond open naar hun idool en giebelen onderling ‘dat hij in het echt nog veel leuker is’. Naarmate de show vordert, groeit Douwe in de wedstrijd.

Met name tijdens de akoestische nummers is hij op zijn best en krijgt hij zelfs de giechelchickies stil. Als tijdens single Multicoloured Angels de hele zaal – eindelijk – kan meezingen, is voor het publiek de avond meer dan geslaagd. Na afloop is de gehele band dan ook dik tevreden en stelt drummer Schaper voor om de avond te vieren in een travestieten-stripclub, waar een vriend van hem onlangs in zijn kruis is gegrepen door een omgebouwde neger. Bandvader Duif vindt Le Vagabond een leuker en vooral veiliger idee voor een afzakkertje.

MILF
Veertien dagen later hebben Douwe en zijn band de volgende beproeving. Ditmaal is een afgeladen Tivoli de Helling, een club in het meest treurige deel van Utrecht, het strijdtoneel. Omdat Douwe geen rijbewijs heeft, pikt Duif hem wederom op in De Pijp. Douwe is een beetje brak, want hij was de avond voordien, net als Duif, op een feestje van BlazHoffski, dat De Beste Singer-Songwriter Van Nederland produceerde. Toch maakt het beiden niet stil of chagrijnig. Binnen twee minuten gaat het in de auto namelijk weer over seks en vunzigheid. ‘Weet je met wie ik de hele avond heb staan chillen?’, zegt Douwe trots. ‘Met die meid van Toren C.’ Duif: ‘Die zag jou volgens mij wel zitten.’ Douwe: ‘Echt? Wat grappig. Ik heb nog nooit een milf gehad, haha.’

IMG_1221_8474Douwe belt meerdere keren met zijn vriendin Diwa. De telefoontjes gaan vooral over haarproducten, die hijzelf is vergeten en zij mee moet nemen naar Utrecht. De band komt vandaag extra vroeg bijeen omdat er de afgelopen dagen twee liedjes zijn geschreven, die in de show verwerkt moeten worden. Een uurtje voor het optreden is Douwe nog vrij ontspannen en zit hij in de rookruimte wat te gamen op zijn iPhone. ‘Zo kom ik echt tot rust’, vertelt hij tijdens een zombie-schiet-spelletje. ‘Ik heb het gewoon allemaal niet zo op orde in mijn hoofd. Er is teveel onrust. Langer dan een paar minuten stilzitten, houd ik niet vol. Dat komt mede omdat ik ADHD heb. Gelukkig heb ik dat nu al meer onder controle dan vroeger.’

LAAIEND ENTHOUSIAST
Voor het podium heeft de pussy posse, zoals Duif de vrouwelijke fans van Douwe omschrijft, twee uur voor de show al de eerste rij geclaimd. Twee van hen zijn Ymke en Sophie uit Wageningen. Beiden zeventien jaar en naar eigen zeggen grote fans van de jonge zanger. ‘Het totaalplaatje klopt’, zegt Ymke met twinkeling in haar ogen. ‘Zijn stem en uitstraling zijn on-Nederlands goed.’ Sophie vindt hem vooral knap, maar dat is niet de hoofdreden voor haar komst naar Tivoli. ‘Als hij niet had kunnen zingen, was ik er vanavond echt niet geweest.’ Douwe zelf haalt zijn schouders op als mensen over zijn uiterlijk beginnen. ‘Het voelt wat oneerlijk en het irriteert best als ik alleen daarop wordt beoordeeld. Of ik hen extra wil overtuigen? Nee hoor. Ik geef voor het hele publiek honderd procent. Dat is mijn vak.’

Ondanks de paniekaanval van Douwe voor het concert, verloopt de show uitstekend. Het publiek, dat gemêleerder is dan in Rotown, klapt na afloop dan ook de handen stuk en ook de bandleden zijn laaiend enthousiast. Ook Douwe is blij, maar vooral opgelucht. ‘Ik weet niet wat ik vooraf had, maar ik was wel fokking zenuwachtig. Er is natuurlijk een verwachtingspatroon dat je waar moet maken. Het is best een gekke gedachte dat je zonder nummers gewoon al je shows uitverkoopt.’Waar zijn carrière naartoe gaat, kan hij nog niet voorspellen. Hij geniet van ieder moment en succesje. ‘Een tijdje geleden overleed een goede vriend van Diwa en mij. Hij werd ziek en binnen een maand was hij weg. Dat zet je wel aan het denken. Dat vind ik ook zo mooi aan schrijven. Ik kan er al mijn emoties in kwijt. Ik denk dat wel het mooiste aan mijn vak vin. Alhoewel: applaus krijgen is ook wel geil.’

NB: Bij het verschijnen van het artikel in Nieuwe Revu waren Douwe Bob en Diwa inmiddels uit elkaar. Vooralsnog gaat de singer-songwriter zonder achtergrondzangeressen zijn toer in.)

John den Braber
foto’s: Annie Hoogendoorn

3 reacties op “Meer dan een mooiboy DOUWE BOB POSTHUMA

  1.  ella goldie zegt:

    DUIF MOET DOUWE MAAR AAN DE BRITSE “”HOLLAND’S LATER LIVE SHOW”” INTRODUCEREN, SUCCES GEGARANDEERD!

  2.  ella goldie zegt:

    ps: DOUWE BOB moet vooral zichzelf blijven, hij mag gezien zn enorm talent, en very good looks ijdel/en of, arrogant zijn. Omdat hij IEMAND is. In dit landje waar je vooral z.g. gewoon moet doen krijg je meteen een stempel als je getalenteerd bent en succes hebt. Douwe Bob heeft gelijk als hij schijt heeft aan al die kritiek, en zichzelf blijft. Bravo Douwe Bob, ga zo door, ga lekker naar Jools Holland’s show, die blij met jou zal zijnl Je doet het fantastisch, plus dat je een lieve jongen bent, die lief is voor zn vader. en ook voor zn moeder I presume.

    Good luck Douwe Bob!
    ella goldie

  3.  ella goldie zegt:

    ik ga je album snel kopen als die nog verkrijgbaar is