Concentratiestoornis, grootheidswaanzin en sociaal onwenselijk gedrag. Twitter kan rare effecten hebben op doorgaans normale mensen. Revu-journalist en massatwitteraar John den Braber kickte daarom twee weken af. ‘Plots rollen de tranen over mijn wangen.’

Ik zit in een kring met een aantal mensen die ik niet ken. Iedereen staart me aan. Dan sta ik rustig op en zeg met trillende stem: ‘Hallo, ik ben John en ik ben verslaafd.’ De groep zegt vriendelijk iets terug, maar ik hoor niets. Pas als ik mijn telefoon uit mijn broekzak haal en op het scherm kijk zie ik een tweet: ‘hallo John!’. Badend in het zweet word ik wakker en plots weet ik het zeker: Twitter speelt een te grote rol in mijn leven en dat moet stoppen. Zelfs al ik in gezelschap van goede vrienden of mooie vrouwen ben, zit ik constant op mijn iPhone te turen en -erger nog- ladingen onzinberichtjes te tikken. In de drie jaar dat ik als @johndenbraber door het leven ga, heb ik meer dan 50.000 berichtjes gepost en zijn er inmiddels drieduizend mensen die dat nog willen lezen ook.

Twitter is mijn virtuele stamkroeg. Een plek waar alleen maar leuke mensen komen, veel nieuws valt te halen en waar ik af en toe als een stand-upcomedian op het podium klim om een rits flauwe grappen te maken. Voor ons journalisten heeft Twitter bovendien nog een extra dimensie omdat het delen van kennis of het brengen van scoops, nog weleens kan uitmonden in een heuse pik-meet-wedstrijd met collega’s. Heel pedant, maar ook stiekem best leuk. Want wie wil er nu niet als eerste de Lowlands headliners bekendmaken of je volgers BREKEND nieuws presenteren?

Ik verwijder de app
Maar vormt mijn liefde voor een onschuldig prietpraat -medium werkelijk een serieus probleem? Ben ik echt verslaafd of kan ik nog vrijwillig weestand bieden aan de onuitputtelijke informatiestroom die zich in mijn iPhone ophoopt? Daarvoor bel ik met Bouman GGZ, een instituut dat al meer dan honderd jaar allerhande verslavingen aanpakt. Volgens medewerker Koen Burgerhout ben ik de allereerste die zich meldt met een twitterverslaving. Zijn gok is dat het lijkt op een gameverslaving omdat ‘mensen zich daarbij ook in een fictieve wereld terugtrekken’. Hij vertelt terloops dat uit Engels onderzoek blijkt dat zeer actieve social-media-gebruikers vaak doodongelukkig worden. Dat komt omdat ze een te zonnig beeld van zichzelf presenteren en daar vervolgens naar gaan leven. Alles moet maar leuk zijn, want op mensen die zich kwetsbaar opstellen of posten dat ze ‘gewoon een weekendje thuis zijn gebleven’, zit niemand te wachten.

Daar pas ik dus voor. Ik besluit veertien dagen te stoppen met twitter en omdat ik toch bezig ben, post ik ook niets meer op Facebook. Mijn minisabbatical begint na een weekend Los Angeles met een nietszeggend berichtje: Weer in het land en direct druk. #aandebak. Stiekem hoop ik dat mijn volgers al na een paar uur mijn afwezigheid opmerken, maar ik weersta de verleiding om diezelfde avond al te checken. Ik voel me opgelaten, maar ook opgelucht. De iPhone, die aan mijn hand leek vastgelijmd, ligt nu ergens op een bijzettafeltje en ik heb nu ineens tijd voor dingen waar ik normaal nooit aan toekom. Zoals een spannende film kijken, zonder op beslissende momenten al turend naar mijn telefoonschermpje de clou te missen. Het blijkt helaas ijdele hoop. Als snel mis ik mijn ‘maatje’ en vooral het contact met de buitenwereld. Ik heb dan ook niet de makkelijkste periode uitgekozen voor mijn Twitter-stilte, want de komene tijd staan Champions League voetbal, een Apple Keynote, de Amerikaanse Super Tuesday en een PvdA machtsstrijd op de agenda. Ik verwijder uit voorzorg toch maar de twitter-app van mijn telefoon.

De eerste grote testcase is het oefenpotje Engeland – Nederland. Normaliter deel ik mijn vreugde en ergernis met mijn mijn ‘voetbalvolgers’, maar dat is nu onmogelijk. ‘Die Huntelaar had toch gewoon in de spits moeten staan op het WK’, schreeuw ik uit pure frustratie naar mijn vrouw, die naast me op de bank zit te twitteren. Zij verdomme wel. Ze kijkt me aan alsof ik haar naar de gemiddelde zomertemperatuur in het noordoosten van Peru vraag. Damn, wat mis ik mijn online-crowd. De dagen nadien wisselt mijn gemoedstoestand met het uur. Meestal voel ik me prima, maar toch knaagt er iets. Mijn geest schreeuwt om digitale nicotine. Ik mis het delen en de shortcut naar informatie. Zo kan ik geen advies vragen als mijn pc door een blue screen vastloopt, kan ik niemand vertellen hoe geniaal gek de plaat van Willis Earl Beal is en hoor ik pas uren na de Keynote dat er een dus toch een nieuwe iPad aankomt. Wat een 1.0 leven.

Eerder naar bed
Ik ga op zoek naar vervangende communicatiewegen en vind die in ouderwets sms’en. Het blijkt een nutteloos alternatief, want ik raak geïrriteerd als er niet direct wordt gereageerd op mijn berichtjes. Het ergste vind ik nog dat ik geen verontruste berichtjes krijg van de online-vrienden, die ik inmiddels ook persoonlijk ken. Het doet me toch een beetje zeer dat niemand me mist. Als nota bene Nick en Simon een sentimenteel flutliedje zingen bij de DWDD Recordings, breek ik en rollen plots de tranen over mijn wangen. Pas halverwege mijn missie en nu al een zenuwinzinking. Dat belooft nog wat te worden.

In het begin van de tweede week komt er een onverwacht, maar prettig gevoel van rust over me heen. Een heuse kentering van mijn emoties. Ik weet niet of het acceptatie is, maar ik mis Twitter plots een stuk minder dan de dagen ervoor. Ik kan me beter concentreren op mijn werk en ik ga eerder naar bed. Dat komt vooral omdat ik nu thuis een stuk minder drink. Tot drie uur ’s nachts op Twitter half lam onzindiscussies voeren, is er immers niet meer bij. Zelfs als ik mensen in het openbaar vervoer of in de kroeg met hun telefoon zie spelen, ben ik niet jaloers. Zou ik nu al genezen zijn?

Als ik precies veertien dagen na mijn laatste tweet weer online mag, ben ik best nerveus. Het voelt als de rentree na een korte, maar heftige blessure. Ik moet de arena weer in, maar hoe verklaar ik mijn absentie? De twitterwereld blijkt mij totaal niet gemist te hebben, want slechts vier volgers is het opgevallen dat ik me al een tijdje stil houd. Geen paniek, geen tranen, zelfs geen vragen. Ik bel een goede vriend en we laten ons vollopen in mijn échte stamkroeg. Toch kijk ik stiekem af en toe op mijn telefoon als hij naar de toilet is of de volgende ronde pils gaat halen. Ik lach, word verdrietig en raak geïrriteerd met slechts één swipe over het scherm. Het voelt ouderwets goed en zelfs gerechtvaardigd. Een maatje dat zo veel emotie bij je losmaakt, moet je wel een beetje blijven koesteren. Toch?

Van Persie topscorer
Twitter Nederlanders houden van Twitter. Volgens de site socialmedia.nl zijn wij zelfs de meest actieve tweeps ter wereld. Meer dan vijf miljoen mensen hebben in ons land een twitteraccount, waarvan 33% regelmatig twittert. We worden op de voet gevolgd door Japan, Spanje en de Verenigde Staten. Mensen in India scoren het laagst en ook onze oosterburen (derde van onder) zijn niet zo socail-media-minded. Wereldwijd kent Twitter nu bijna vierhonderd miljoen gebruikers. De meest invloedrijke twitteraar van ons land is volgens Influentials.nl voetballer Robin van Persie. Hij laat dj’s Tiësto, Afrojack en Armin van Buuren achter zich. De schrijver van dit artikel vind u terug op een schamele 387ste positie.

John den Braber