Mijn volledig arbitraire album top tien van het kalenderjaar 2012. Het was een mooi muziekjaar met steengoeie hiphop (Fresku net buiten deze erelijst), ingenieuze neuzelpop (met de nerds van Alt-J in een hoofdrol) en met rapper/soul/funkkoning Frank Ocean als onbetwiste nummer 1. (meer…)

Op 23 februari gaven Yori Swart en Case Mayfield een huiskamerconcert bij ons in Rotterdam. Een fijne avond met twintig vrienden en twee uitstekende muzikanten. Aanradertje dus. Hoogtepuntje van de avond was het een cover van het duet 9 Crimes van Damian Rice en Lisa Hannigan. Yori Swart en Case Mayfield – 9 Crimes

Na een rits albums, hier ook nog mijn favoriete nummers van het afgelopen kalenderjaar. Twee Nederlandse producties in de top  tien en een bloedmooie dame als onbetwiste front runner. Logisch toch?

(meer…)

Het was me weer het jaartje wel. Geen Kane-album, REM dat de pijp aan Maarten geeft, maar ook de doorbraak van Zanger Rinus, multitalent Britt en de SUPERgroep rond Mick Jagger. Nog nooit lagen vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar in de toch al turbulente muziekwereld. En dan ook nog eens een jaarlijstje maken? Een schier onmogelijke taak, zo lijkt het.  Ik heb toch maar een poging gedaan. Zie hier mijn volledig arbitraire rijtje toppers van 2011.

(meer…)

Afgelopen maandag ben ik door Kink FM-dj Henk Kanning voor zijn programma New Music geinterviewd over het Glastonbury festival. Ik was daar om een reportage te maken over Kraak en Smaak, dat daar driemaal in actie kwam. Je kunt het item hier terugluisteren: Glastonbury phoner Kink FM

‘En dan opeens is alles voorbij.’ Zomaar een facebook-berichtje op zomaar een woensdagmorgen. De vage zin kan in principe veel betekenissen hebben, maar ik weet direct waar mijn goede vriendin Diana op doelt. Ron Miller is dood. Een zucht van verdriet én opluchting is het enige dat ik kan uitbrengen. Natuurlijk huil ik omdat hij onze wereld heeft verlaten, maar ik ben ook blij. Want dit bestaan vol pijn en beperking was de zijne niet. Ron leefde namelijk in een bel, die voornamelijk bestond uit vreugdeprikkels en geluksmomenten. Treurnis was bij hem aan het verkeerde adres en mocht direct rechtsomkeert maken richting negatievelingen.

(meer…)

Een jaar geleden won Sven Kramer tijdens het WK afstanden driemaal goud. Het was dan ook niet zo gek dat hij tijdens een wandeling door Vancouver om een handtekening werd gevraagd. De gillende meisjes die op de Fries afstormden waren echter abuis. Ze dachten namelijk dat ze ijshockeyer Sidney Crosby zo maar door hun stad zagen slenteren. Van de Nederlandse schaatser hadden ze nog nooit gehoord.

(meer…)

Op de laatste schaatsdag van de Olympische Spelen had Nederland heel graag met goud afscheid genomen van het mooie en gastvrije Vancouver. Het was dé fenomenale uitsmijter geweest van deze schitterende spelen. De ploegenachtervolging haperde echter in de halve finale, waarna net als vier jaar geleden, slechts een derde plaats restte.

(meer…)

Wanneer je een ‘kleine’ sport beoefent, kom je niet zo vaak in het nieuws. Toch hebben ook deze atleten eens in de vier jaar een moment waarbij de hele wereld mee kijkt. Op de Olympische Spelen worden namelijk alle sporten serieus genomen en heeft iedere medaille een gouden randje.

(meer…)

Drie dagen wordt er niet geschaatst in Richmond. Normaliter blijft een journalist dan lekker lang uitslapen, neemt een uitgebreid ontbijt en doet vooral rustig aan. Op de Olympische Spelen gaat die vlieger niet op. Er is immers altijd nieuws, maar belangrijker nog, er is te veel te beleven. Want wat is er leuker dan naar een sport gaan, waar je de ballen verstand van hebt?

(meer…)

Om een goede sporter te worden heb je natuurlijk talent nodig. Zonder aanleg is het vrijwel onmogelijk om de absolute top te halen. Een niet te onderschatten ingrediënt voor succes is echter doorzettingsvermogen. Echte kampioenen zijn fanatiek tot op het belachelijke af en doen altijd een stapje meer dan de concurrent.

(meer…)

De afgelopen week heb ik veel sporters en volgers het enorme cliché ‘Op de Olympische Spelen weet je het nooit’ horen gebruiken. Persoonlijk vond ik dat lariekoek, want de beste -desnoods van de dag- wint natuurlijk gewoon altijd. Tot dinsdag 23 februari 2010. Een dag die ik nooit meer zal vergeten. De dag dat Sven Kramer niet de geschiedenis inging als olympisch kampioen, maar als die jongen van die foute wissel.

(meer…)

Heel ons land was in extase toen Mark Tuitert het goud greep op de 1500 meter. Eén Nederlander had echter zijn bedenkingen. Niet dat hij het zijn landgenoot niet gunde, maar Shani Davis is zijn favoriet. Sterker nog: John Postma heeft een spirituele band met de Amerikaan en ‘voelt’  zijn gemoedstoestand. Ook al zit er een oceaan tussen beiden.

(meer…)

Hoewel in de sportwereld doorgaans alleen de zege telt, is deze stelregel op een olympisch toernooi niet van toepassing. Ook een zilveren of een bronzen medaille wordt namelijk gevierd alsof het een overwinning betreft.

(meer…)

Journalisten zijn bij wedstrijden doorgaans geen supporters. Het zijn natuurlijk wel liefhebbers van de sport die ze verslaan, maar een vreugdesprongetje zit er bij een Nederlandse medaille echt niet in. Best raar eigenlijk, want de reden kan niemand mij vertellen. In de popjournalistiek, waar ik ook actief in ben, is dezelfde ongeschreven regel. Alleen geldt het dan voor meezingen met nummers tijdens concerten.

(meer…)